9 oktober 2019

Vrijdagmorgen 2 november 2018 is het dan zover, Jeanet Louw en Evelien Boeve vertrekken samen met Hans Alderliesten en Marco Aalten naar Moldavië. Hun mannen Bert en Jan zijn al jaren vaste chauffeurs op onze tranport reizen en deze keer gaan Jeanet en Evelien zelf mee om te ervaren wat zo’n transport nu precies inhoudt en waar en vooral bij wie, de goederen terechtkomen. Hieronder leest u hun ervaringen. Om 7.00 uur vertrekt ons vliegtuig vanuit Amsterdam en na een tussenstop in Warschau landen we om 14.45 uur plaatselijke tijd in Chisinau. We wachten even op Yuri omdat hij “a little late” is. Hij brengt ons naar Causeni waar Bert en Jan ons al opwachten.

De volgende dag, zaterdag 3 november komt Yuri ons halen voor een bezoek aan Crocmaz. We worden ontvangen door Galina en Vladimir, wat een warm welkom en wat een fantastische mensen. Vol trots laat Galina ons de buitenschoolse opvang zien. Mooi om te zien hoe de schooltafeltjes en stoeltjes uit Putten hier gebruikt worden. We gaan met Galina en Vladimir naar de plaatselijke kruidenier en samen met hen stellen we drie voedselpakketten samen die we daarna persoonlijk gaan brengen bij een drietal hulpbehoevende gezinnen. Dit is de eerste confrontatie met echte armoede dit weekend. Heftig om te zien dat een moeder zich schaamt voor het huis waar ze in woont en dan het jongetje van een jaar of drie die in- eens naar buiten komt lopen. Schrijnend om te zien, wat een achterstand hebben deze kinderen. Fijn dat we een pakket achter kunnen laten en dat Jeanet en ik kleine kadootjes voor kinderen hebben meegenomen zodat we hem (Vlad is zijn naam) een kleinigheidje kunnen geven.

We bezoeken nog een gezin in de dezelfde straat, weer dezelfde armoede. Maar ook dezelfde dankbaarheid. Van geven word je niet armer maar rijker. Na deze indrukwekkende bezoeken gaan we naar het Maternal Home waar vrouwen opgevangen worden die bijvoorbeeld ongewenst zwanger zijn of mishandeld worden. We krijgen een korte rondleiding van een medewerkster. Het ziet goed en netjes uit. Fijn dat de vrouwen en kinderen die hier wonen een plek hebben waar ze tot rust kunnen komen zodat ze op zoek kunnen naar een oplossing voor hun problemen. Hierna bezoeken we het laatste gezin waarvoor we voedselpakket gekocht hebben. Deze moeder met vijf kinderen is helaas niet thuis, we laten het voedselpakket achter en verslagen door wat we gezien en geroken hebben, gaan we weer weg. Armoede kun je niet alleen zien, maar ook ruiken. Jeanet oppert dat het wellicht een idee is om deze arme gezinnen te laten sponsoren door gezinnen uit Putten, we kunnen dan blijvend wat voor deze mensen betekenen en ook persoonlijk contact met ze onderhouden. De bestuursleden reageren positief op dit idee en gaan dit verder uitwerken. De bureaucratie in Moldavië is nog steeds enorm. Deze keer hadden wij daar ook last van. De vrachtwagen mocht namelijk niet gelost worden omdat niet alle papieren in orde leken. Gelukkig krijgen we toch nog op zaterdagmiddag het verlossende bericht dat het in orde is en dat de vrachtwagen gelost kan worden. Het is prachtig om te zien dat Yuri een paar telefoontjes pleegt en dat er daarna uit alle hoeken en gaten mannen komen om te helpen lossen.

Zondag 4 november wonen we om 09.00 uur de dienst bij. Prachtige dienst met een bijdrage van veel gemeenteleden in de vorm van zang en gebed. Mooi om te zien dat grenzen op dat moment wegvallen. Samen zijn we verbonden in Jezus! Na de dienst hebben we een korte vergadering met de kerkenraad om de voortgang van de projecten te bespreken. Na deze vergadering gaan we naar Transnistrië. We gaan op bezoek bij dominee Pjotr die in de stad Tiraspol een gemeente leidt en daarnast hulp biedt aan weeshuizen en zwerfkinderen. Tiraspol heeft veel alleenstaande jeugd omdat de ouders naar Rusland gaan om daar te werken en de kinderen alleen achter laten. Transnistrië is oorspronkelijk een provincie van Moldavie die zichzelf na een oorlog onafhankelijk hebben verklaard. Het land benauwt ons, we komen zelfs een militair checkpoint tegen, inclusief tanks. Ook pronkt midden in de stad een groot standbeeld van Lenin. Al met al zeer indrukwekkend om dominee Pjotr te ontmoeten en te horen hoe hij in bijzonder moeilijke omstandigheden zijn werk doet. Maandagmorgen vertrekken Jan en Bert weer met de vrachtwagen naar Nederland. Wij gaan in Cainari op bezoek bij dominee Victor Pascaru. We hebben een nieuwe rolstoel voor Petru bij ons. Als we aankomen bij zijn huis zit hij al op de veranda op ons te wachten. We zien zijn oude rolstoel buiten staan, tot op het draad versleten, dus de nieuwe is zeer welkom. Ontroerend om te zien hoe blij hij er mee is. Hij verteld dat hij elke dag met zijn rolstoel een ommetje maakt in het dorp om wat aanspraak te hebben, we weten zeker dat hij deze middag wel drie ommetjes gemaakt heeft om de stoel aan iedereen te laten zien. Victor laat ons daarna een oude bouwmarkt zien die zijn gemeente heeft kunnen kopen en waar ze graag een kerk en gemeenschapsruimte van willen maken. Dit is een mooi project waar onze hulp erg goed van pas komt. Uiteraard worden we ook bij Victor en zijn vrouw Shanna thuis uitgenodigd. Wat een warme hartelijke mensen.

Dit was alweer ons laatste bezoek en wat we zeker niet mogen vergeten te melden is dat alle plekken waar deze zomer de jongeren uit Putten geweest zijn, werd gevraagd of ze toch wel in 2019 weer komen. Wat hebben de jongelui daar mooi en werk gedaan.

Na een voorspoedige vlucht landen we die avond om 18.45 uur weer op Schiphol. Wat was dit een indrukwekkende maar ook mooie reis.